Ay Balam

"Annem güllerin üzerine yağmurluk örerdi/

Üşümesinler diye…"

Tutuşurdu gece;

Sarhoş it soluklarından

Ayın kirpiğine gam bulaşmış

Ömür ufalanmış törpüde

Avuçları kuru çocuklar

Acı düşmüş yüzlerine

Kanatları kırık/

Soluksuz!

Günebakanlar kör

Sağır hacıyatmazlar

Ölüm saklanıyor/

Kuru gölgeler altında

Saçaklı verandalarda

Sarı umutların

Damar yaraları

Boğulan hercailer

Sözlenen karanlık

Yürek hançer yarası

Bir bulut kanıyor

Saçlarına ölüm girmiş

Dudakları yaldızlı

Elleri büyüdü kadınların

Ay gölgesinde/

Işıdı yalnızlık

Güven ortada

Emek talan…

Sevgi sözcükleri yabancı

Aşk kurnaz nazlarda

Daha/ki avurtlar dolu

Bir çeviriyor yarasını

Birinde kabuk izler

Söküyor yamayı

Yürekten…

Volkan bir kalbin;

Damarında züğürt

Kan izleri dolaşır

Sevmek karga tulumba

Gitmek özleyene uzak

Gelince anılar depreşir

Çuval dolusu mutluluk

Kimlere gebe ki/

Bak!

Bir kadın iffetini asıyor

Ay halesine/

Söz düşmesin diye

Ailesine…