Gün Geçer Devran Döner

Söz gümüşse, sükût altın

Ve farkındayım geçen zamanın.

Yeri geldi konuştum,

 Dile geldi tüm duygularım.

Bazen sussa da dilim,

Neye yaradı ki,

Yine ben, yine bendim

Girdabında yalnızlığın.

Faturası bana yıkıldı,

Pervasızca sürüp giden

Tüm çırpınışların.

Tek suçlusu benmişim gibi,

Tüm yaşanmışlıkların,

Fütursuzca üstlendim

Bana kesilen tüm hesapları.

Bin kere, milyon kere,

Hep depreşti yaralarım,

Yaralı bir kuş gibi,

Her daim kırık kolum, kanadım.

Bitmek bilmez sözlerim,

Sesim çıkmasa da zaman zaman,

Her fırsatta gözlerimle anlatırım.

Bazen neşeli,

Bazen kederli;

Hüznün bile vardır

Elbet bir hikmeti.

Gün geçer,

Devran döner;

Böyle gelmiş bu düzen,

Hep böyle gider.

Birer ikişer çekildi

Kabuklarına tüm seyirciler.

Geride kalan ne varsa avucumda,

Üç beş kırık hatıra.

Ne zaman sıkışsa başım,

Kol kanat gerer Yaradan;

Gücüm, kuvvetim, bitmek bilmez şevkim,

Mecburum oynamaya,

Üstlendiğim rolü.

Ya, diğerleri…

Herkes başrolde

Kendi hikâyesinde,

Sonunu asla bilmese de.