Karanlık Saat

bir elin hizasında duruyor dolunay

rutubetli bir duvarda...

sonra tavşan yapılıyor avcı olmak isterken bir elle duvara

daha önce başka bir karanlıkta kullanılmış

canavar hikayeleri anlatılmaya başlanıyor saat yaklaştıkça

ve korkuyorum gözlerine bakmaya

korktuğumu anlarsın diye de saklıyorum bakışlarımı

ama ellerim...

ellerim ele veriyor kendini

bir büyüyüp bir küçülüyor duvarda

daha sonra tavşanın hikayesini anlatmayı deniyorum

bir elim tavşan, diğeri avcı olmak isterken

dolunaya rağmen sabah oluyor

güneş doğuyor usulca parmaklarımın arasından

ve yüzünün yarısı karanlığında kalıyor bir elimin

kayboluyor tavşan ve avcı

kayboluyor yüzün, belki de ilk ve son defa

daha önce bittiğini sandığım bir romanın tam ortasında

yapayalnız kalıyorum

ve bir elin hizasından doğuyor güneş

rutubetli bir duvarda

ama gözlerim...

gözlerim ele veriyor kendini

bir büyüyüp bir küçülüyor baktıkça uzaklara...

mehmet gökhan damar