Demokratik açýlým söylemleriyle Türkiye’mizin içine girdiði tartýþma kazanýnda buldum kendimi. Devlet Bahçeli’inin; gerekirse Anadolu’yu yeniden feth ederiz, sözleri beni bir heyulanýn içine doðru sürükledi. Her ne kadar berî dursam bu mevzûdan bu mevzû geldi buldu ve çekti beni içine. Birkaç kelam da ben edeyim istedim:

Ben kürt asýllý bir Türkiye vatandaþýyým. Müslüman olarak ay yýldýzlý bayraðýmýn gölgesinde vatanýmýn her karýþýný namusum bilerek ve koruyacaðýma dair kutsalým adýna and içerek, 72 milyon vatandaþý kardeþ bilerek yaþýyorum, hayatýmý idame ediyorum. Çanakkale savaþýnda 72,5 millet batýla karþý mücadelesinde nasýl yek-vücût olduysa ve þu anda koyun koyuna þehit olarak yatýyorsa; onlarýn torunlarýndan olan ben de þu an birlik ve berberlik için aramýza kin ve nefret tohumlarý saçmak isteyen içerdeki ve dýþarýdaki bedbahtlara karþý onlarýn azmiyle mücadele ediyorum, edeceðim.

Devlet Bahçeli’nin yukarýdaki sözleri bu ülkenin bir neferi olarak bende ve en az benim kadar milletin de vicdanlarýnda onulmaz bir yara açmýþtýr. Anadolu’nun feth edilecek neresi var bunu bilmek isterim. Fetih için emrine amade hangi orduya sahiptir, bu kin ve düþmanlýk kime karþýdýr, kendi milleti ve devletiyle kavgalý bu üslubun kime ne yararý var. Bu külhanbey, sokak kabadayýsý tavrý milletçe bir Osmanlý tokadý gibi yüzüne indiðinde aklý baþýna muhakkak gelecek ancak o vakte kadar milleti ayrýþtýrmaya ve çatýþmaya sevk edecek bu provakatif söylemlere (gerekirse Anadolu’yu yeniden fethederiz…gibi…) dur diyecek bir irade yok mudur? Her konuda açýklama yapan devletin ve milletin yetkili makamlarý neden bu konuyu ýskalamýþlardýr. Baþkalarýnýn yazdýðý ve mili eðitim müfretinda yer alan bir þiiri okudu diye insanlarý mahkum eden yargý bu aleni toplumsal tahriki neden görmezden geliyor bilinmez.

Bahçeli Türkiye’de yaþayan Türkleri sadece MHP’ye oy verenler olarak görüyor. Geriye kalan % 85’in içinde Türk var mý yok mu varsa bunlar ne düþünüyor önemli deðil onun için. Kendisini bilge; kalanýný cahil kabul eden bir gafletin içerisine giriyor. Bu devlet sahipsiz deðildir? Vakit aklýn baþa devþirilme vaktidir. Artýk ne zaman asmak kesmek; yakýp yýkmak sevdasýndan vazgeçecek bilmiyorum. Fakat bildiðim ve emin olduðum bir þey var: Kaybeden Türkiye ve üzerinde yaþayan ve her zaman ve zeminde bulunduðu konuma razý edilmeye mecbur býrakýlmýþ halk oluyor.

Demokratik açýlýma, Kürt Sorunu, Doðu Sorunu diyenler var kabul. Ancak bu sorun bir o kadar da Türk Sorunu deðil midir? Yani Kürtler kadar Türkler ve diðer vatandaþlar bu sorundan olumsuz etkilenmiyorlar mý etkileniyorlar. O halde neden bu Türk(ün) sorunu olmasýn? Öyleyse ortak rahatsýzlýðýmýz olan bu sorunun çözümü konusunda bütün halklarýn istekli olmalarý gerekmez mi? Terör belasýna bu zamana kadar nice þehitler verdik, harcanan paranýn 420 milyar liradýr, o bölgenin kaynaklarý milli hasýlaya taþýnamýyor, insanlar arasýnda bölgesel farklýlýklar derinleþiyor ve daha türlü türlü sýkýntýlar... Bu demokratik giriþimi sanki PKK ile iþbirliði gibi göstermeye çalýþarak buradan oy umanlarýn üzerinde tüm Türkiye’nin hakký vardýr. Eðer gerçekten ülkeyi ve milleti (vatandaþý) düþünüyorsanýz Türkiye’nin önünü týkayan bu sorunlarla devam etmesini istemeyin. Çözüm konusunda varsa önerilerinizi ortaya koyun, çözüm üretin, fikrinizi söyleyin. Asmak kesmek; vurmak kýrmak, bunlar deðil halkýn beklentileri. Millet sizi her þeye muhalefet edesiniz diye deðil Türkiye’nin önünü týkayan sorunlarý çözmek için seçti. Lütfen görevinizi yapýn, sorumluluðunuzu yerine getirin.