Dostlarım

  

DOSTLARIM

Dünyada gam cefa ile gezdikçe

Halimi perişan gördü dostlarım

Gönlümün dehrine vurup ezdikçe

Gülistân bahçemden sürdü dostlarım

Seyyar Abdâl oldum gör gezmekteyim

Yandıkca lisanen sır süzmekteyim

Ehilce marifet söz yazmaktayım

Kurşun-i kalemi kırdı dostlarım

Boynum bükük kaldı gurbette benim

Gönül hayalinde hasrette benim

Yüzüm gülse bari Ahrette benim

İrfan günahıma girdi dostlarım

Azrail gelirde ciğer sökülür

Kazanlar kurulur sular dökülür

Başıma küflenmiş taşlar dikilir

Beyaz kefenlere sardı dostlarım

Haruni gidince ahdini gütme

İç şadırvanımdan şerbet pes etme

Mezarımda ağla amma yas tutma

Kara topraklara verdi dostlarım

Şadırvan ( kubbeli Çeşme )

Ehil ( ustaca )

Dehr ( devir zaman )

Harun Yıldırım