Vazgeçmışem

Şan şöhret sizin olsun, dünyadan vazgeçmişem Ben hakikat dehrindeyim, rüyadan vazgeçmişem

Bana kul aşkı değil, Mevlanın aşkı gerek Ben o gül yüzlü sultan Leyla'dan vazgeçmişem

Kula kulluk etmek mi aşk dediğimiz, neva? Ben beni benden alan sevdadan vazgeçmişem

Kanatlandı gidiyor çıldırmış arzularım Haykırışı susmayan nâlândan vazgeçmişem

Sevda yağmuru bekler susuz İrem çölleri Öz anamın otağı yurdumdan vazgeçmişem

Ey canıma can olan ruhumun şuarası Adadığım kınalı kurbandan vazgeçmişem

Mor güllerin koynunda yatsam ölene kadar Ben zemheriden, kıştan, bahardan vazgeçmişem

Deli gönül cihana seni sığdıramadım Uğrunda bir dâhiden canandan vazgeçmişem

Her gönülde bir yara, aşkı rezil ettiler Nefsine esir olan insandan vazgeçmişem

Danelerim başağa ağır gelmekte artık Ekmeğimden, topraktan, tebadan vazgeçmişem

Vasfım, dilersin lütfû Yusuf gibi izzeti Hasatımı döktüğüm harmandan vazgeçmişem

Haruni, zevk ü sefa âlemden elin çekti Gayrı nefis denen beladan vazgeçmişem

Harun Yıldırım