Kara Sevda

SEVDAYA DÜŞEN ÂŞIK

Bir kara sevdaya düşmüşse gönül

Gündüzü gecedir gecesi zindan

Gül için çırpınıp ağlarken bülbül

Bihaber yaşarmış dünya tadından

Gün doğar gün batar haberi olmaz

Aylar gelir geçer bir neşe bulmaz

Dereler çağlasa testisi dolmaz

Kum gibi kalırmış selin ardından

El düğün bayramda gülüp eğlenir

Aşığın dilinde ağıt söylenir

Derdiyle kavrulur içten bilenir

İçinde pas tutar çıkmaz kınından

Canan diye diye kurur dilleri

Açılmaz koynunda bağlı elleri

Kendine dost olur seher yelleri

Okşayıp yüzünü geçer yanından

Sırtına yüklenmiş dağın kar’ını

Yüreğinde taşır gam efkârını

Dününden habersiz bilmez yarını

EVRENİ sanırsın geçmiş canından…