istanbul'un gözlerinde yakaladı,

gecenin buzdan mavisi beni

yoktun...üşüyordum.

boğazın yakasına tutunan parmaklarım

hiç bir şey hissetmiyor.

buselerin gibi boynumda geziniyor

rüzgar,

içim ürperiyor

üşüyorum...yoksun.

bir kaç ıslak dokunuş kalıyor,

tenimde

sallanan köprüyle sarsılıyor,bedenim

sabah olmak üzere

tan yerinin alaca karanlığında,

gölgeler oynaşıyor çığlık çığlığa

boğazın yakasına tutunan parmaklarım 

bırakıyorum,

kollarımı iki yana açıp.

uçuyorum, martılar gibi

son yok ...yeniden başlıyorum

MH&C