Bir Kıssa İ Mekteb

"BURDA!"

Adını dahî hatırlamadığım minyon kadın bir şeylerden bahsediyor karşımda. Tam olarak neyi anlattığını anlayamıyorum. Doğrusu, diksiyonu sağlam, kelimeleri de yakıştırıyor cümlelerine. Sorun bu çok okumuş güzel gözlü öğretim görevlisinin değil; onun kurallı cümlelerinin belirtisiz nesnesi benim. Belki de ortada sorun yok. Onun yazgısı anlatmak, benimki anlamamak. Aslında her şey o kadar olması gerektiği gibi ki... 

Buğulu görüntüsünü görüyorum defterden kaldırdıkça başımı. Ansızın netleşen bakışlarına değdiğimde, başımı onaylar gibi sallıyor, saygılı bir şekilde gülümsüyorum. Etrafta, masa altlarında telefonları ile uğraşanlar, önündeki ders notlarını tutmak için alınan deftere bir şeyler karalayanlar, ders öncesi buluştuğu sevdiği ile geçen güzel günü düşünüp tebessüm edenler, ders sonrası buluşacağı sevdiğini hayal edip öndeki arkadaşının ardında gizlice rujunu tazeleyenler, gittikçe kapanan uykusuz gözleri hocanın ses tonu yükselince ansızın açılanlar, tırnaklarını yiyenler, aralarında konuşanlar, yazışanlar, gülüşenler ve ön sıralarda dersi gerçekten dinleyenler... Etrafta mutlular, mutsuzlar; hasretler, vuslatlar; hamdlar, isyanlar... Öte yandan, pencere ardından görünen yeşillerin rüzgâr ile raksı, ılık güneşin yapraklara vuran şavkı...

Ben mi? Ben, şimdi önüme gelen yoklama kağıdının üzerindeki bir yığın isim gibi, imzamla bedenimin "Burda!" oluşunu ilan ediyorum sadece...

| Tuğba Gülyeşil