Yıllarca rüzgâra boyun eğmekten, 

Dalları yorulmuştu koca çınarın.

Soğuktu ekimin elleri

Soğuktu ekimin yüzü

Gölgesine sığınan kırık kalplere cömert değildi,

Eskisi gibi kucaklamıyordu  göçmen kuşlarını

Dalına konan yaralı serçeyle paylaşmıyordu

Düşen yağmur damlasını.

Kıskanıyordu  kumruları, 

Yalnızlığını paylaşmak istemiyor

Gölgesini düşürmüyordu kırık bankın üzerine…

 

Soğuktu Ekim’in elleri

Güneş ısıtmıyordu çınarın gövdesini

Sevgililer uğramaz oldu 

Salıncak kurmuyorlardı dallarına

teslimdi hazana ve yalnız

Soğuktu ekimin yüzü, 

Rüzgar ayrılık  taşıyordu sanki yanında

Saçlarına beyaz mevsim düşmüştü

Kefen gibi  soğuktu ekimin yüzü

Hani güvendiği,

Hani ; sırtını yasladığı koca dağ  kül gibi dağıldı mı?

Aslında senin için terk etmek bu kadar kolaydı,

Soğuktu Ekimin elleri yüreğin gibi…

 

 

Soğuktu ekimin yüzü

Beni sana bağlayacak ne kalmıştı?

Yalnızdım bende çınar gibi

Ekim, ayrılanla kavuşmaların mevsimi

Terk edilir mi sevilenler

Sen de terk ettin ya, 

Çabuk gelip geçtin hayatımdan sıcak yaz gibi

Kanadım kırık söylesene  mutlu musun şimdi?

Elimde sana dair şiir yazacak ne bir harf kaldı

Ne de onlara anlam katacak ünlem

Kalakaldım elif gibi dizelerin arasında

Hep ellerimi ısıtmanı istedim sevgili.

Çünkü;

Soğuktu ekimin elleri.

//Ekimin Yüzü Soğuk Olsa da, Gözlerim Sana Bakar Gibi Kimseye Bakmayacak, Hep Ağustos Sıcağında Kalacak//

 

Mustafa KARAAHMETOĞLU

09.10.2013

Şiirime ses olan Ahmet ORMANCI Üstadıma teşekkür ederim.