Umut Saklambacı

ağlayınca çoğul mu oluyor insanın acısı,
bilmiyorum.
dolmuş durağına bir ıslığı tükürmüşüm,
kalkmış bir kadının topuğuna yapışmış,
sürtmüş yere, çıkaramamış, bunlar mühim değil.
oğlum,
kime diyorum? bu pejmürde halini sevmiyorum.
bakarsın birazdan o beklediğin mektup gelmez
belki bu yüzünü güldürmez
bir kız çocuğu uçurtmasını kaçırır elinden
sen buna ağlarsın.
fakat
ümidin, beklemekle aynı kerhanenin orospusu olduğunu
başka türlü anlayamazsın.


sen
gökyüzüne bağdaş kuran budala
yere in.
hayaller korkulacak kadar tutkuludur.
senin tutkuların bulutları da korkutur.
dağıt ne kadar siyahın varsa;
olmadık bir gece
yanağına düşen
aynı bulutluluğun çoğuludur.
in yere
sana Mikelanj'ın elleriyle bir maske yontalım
sol eli çenesinde
beş metrelik bir Davut gibi susma yeter...
ancak bir ıslıkla gizlenebilir o kapkara yağmur.
her hayalin kasıklarında şaşkın bir ümit sancısı,
biliyorum.
ama güzel şeyler, Tanrı'nın ellerinde bile nadiren olur.
kime diyorum?..