ben, ben senden ayrılamam ki,
çocukluk bir daha tutunmaz ellerimden
kırılır kanadı yüreğimde çarpan kuşların
can acır tenlerinde
dökülür güller, dökülür nergisler
sızlayan gözlerimden kaldırımlara birer birer
üzerime yağar hüzünler duman sarar başımı 
bulutlar vakitsiz ağlar, dert düşer gülüşlerime
unutur giderim günaydınları
baharı göremem bir daha
yolarım çiçek açamayan
papatyadan taç takamayan saçlarımı tel tel

ayrılamam ki senden
kalbim daha sığmaz olur göğüs kafesime
sol yanımda kıyamet kopar dar gelir beden bedene
ölüm bundan başka nedir ki? ne?

ben... senden ayrılamam
kırılır, paramparça olur aynalar elimde,
gülmez yüzüm gülmez
Dünyam küçülür, ufkum,
kaybolurum hiç olurum alemde
ne yollar ne yolculuklar teselli vermez,
hiç bir şey avutmaz deliliğimi,
çıkmazlar çıkar,
duvarlar örülür ömrüme,
gün ışığı gömülür mevta diye yüreğime
nefesim kesilir,
sesim soluğum kesilir
donar kalırım öylece
kar yağmadan gecelerime
günahına girme mavi düşlerimin de
and olsun ki gelemem kendime

bana, sen bir daha
sen bir daha bana beni unut deme 
illaki bir şey diyeceksen
benim için öldün de
bir kurşun sıkayım aşka sevgiye bende
huzura kavuşsun sevenler
düşmesinler benim gibi 
düşmesinler bu Cehenneme
yanmasınlar bile bile
aşkı aşk gibi adam gibi yaşamak çok zor 
çekilmiyor
çooooooook zor be!
 

dağlarkızı