Şahsi Yalnızlıklarım 10

 Senin cesedin olmakta, en az seni sevmek kadar güzel

Gök/yüzü yaktığın ateşle bulutlanan bir düş benimki
Yağmurları dilhun
Rüzgarları devşirme
Aslı onaylanmamış hayaller biriktirdim suretinde
Eceliyle ölemeyen korkularımın ömrü bir masal boyu
Denizinden öpülesi bir şehri gibi duruyor fotoğrafların başucumda
Bütün anneleri gözlerinle utandırıyor henüz doğmamış bir çocuk
Kalbimin kırık yerlerinden sana tutunuyor

Gelirsen gözlerinden çekilir ruhum
Gidersen ayaklarının altından
Beni kendime yalancı çıkarma bu şehrin sokaklarından
Senden başka bir adresim yok cebimde

Aşk sensiz basit bir ayrıntıdır sadece

Surlarından peygamber duası çözüldüğünden bu yana
Mutluluğun haram kılındığı İstanbul kadar üzgünüm
Ağlayarak doğan çocukların gülerek öldüğü o şehir kadar
Bu yalnızlığı faili meçhullere sığdıramıyorum artık
Adım attığım her toprağa seni de götürmek farzımdır benim
Durup durup acı çekmek nasıl bir ölçü birimidir?
Kaç tebessüm uzaklıkta kalbim vuslata?
Nasıl bir anlam yüklemeliyim sana?

Şefaatim kalbindir bu hayatta ey sevgili,bil!

İkimizden de güzel bir hatıra çıkar elbet bir birimize
Kendi kendimize yeniliriz usulca
Hangi tarafımızın galip olduğunu bilmeden
Kahır dolu şarkılarımız artar belki
Belki biz de birkaç şiir yazarız pişmanlıklarla dolu geçmişimize
Mahremimiz olur kursağından haram tek söz geçmemiş bu sevda
Bütün çocuklara hep o hayalini kurduğumuz isimlerle sesleniriz
Reddedilen duaların sadakalarını geri toplarız dilencilerden
Ve oturur,kalan bir tutam sevgi için bereket duası okuruz

Ama yine de sen bak;
Mutluluğa hiç mi yerin kalmadı içinde?