Herkes Kendi Lisanında Hıçkırır Nurettin

Ey hayatın düz tarafını yokuş bilip yorulan adam

Bazen delice bir poyrazı sırtlayıp eteklerini sıyırırsın dağların

Ellerine imân eder şiirlerin ve mısraların

Gecemi katleden o şarkıdır ağlamalarımın tek tanığı

Sen ölmeyi benim tenimden mi öğrendin Nur/ettin

Her kes kendi lisanında hıçkırır

Her kes kendi yalnızlığında uykularını satır satır böler

Düşlerimi boğma zamanıdır , hâlâ rüyada mısın Nur/ettin..

Gökyüzünün teslim yerinde ay ve yıldız kümeleri

Avuçlarında teslimiyetli dua günceleri

Ser seccadeni kir sanılan her sanrının üstüne

Kıblen hür

Yönün bâ/kir

Bakışlar hâ/kir

Aldırma sen

Aldırma in/kâr düşünceler

Nefes al önce

Sök kibri içinden

N  u  r /ettin..

Sen nefsinin her tazelenmesinde yeniden kutsandın

Açlık dürtüsü sadece mideden ve tenden geçmez

Yeniden öğrendin

Kurban edilmiş her mahlukatın önsezisi say ruhundaki fırtınaları

Al yeni baştan

Yeniden dinle sana sunulan her argümanı

Bıçak sırtı düşler müjdelendi kutlu bir gün arifesinde

Al yüreğini  şiir sızlayan parmak aralarına

Sık ve yeniden  f  e  l  a  h  a  dur Nur/ettin..

Dilindeki sözlerin kudretinden sonsuz bir hitap uyansın

Aldırma sana söylenenler söyledikleriyle kalsın

Kurban edilmiş her söylemin b/aşka halvetler üzre

Aldırma Nur/ettin aldırma

Yokluk jiletin kesik damarlarında yansın..

Salyangozun cinnetinden öğrendim tüm ıslak zeminleri nemle yürümeyi

Zamansız ağlamaları kendine vazifemi sandın

Şimdi tüm çavuş kuşlarının rütbesini sökesin var

İçindeki silahın barutunu kendine tutkumu sandın

Kimlere bıraktın aşka yardakçı bildiğin yüreğini

Hesap ver ..

N  u  r  /  e  t  t  i  n…

Herkes kendi lisanında hıçkırır

Herkes kendi yalnızlığında uykularını satır satır böler

Ruhuma mahkeme kurup dilimi yargıç belleme

Çoktan kalemini kırdım

Bil bunu N  u  r  /ettin..

--n  u  r  e  t  t  i  n   Ö  N  D  E  R