An Gelir

Hüzünlü nağmeler bir bir

Dökülmekte iken dudaklarımdan,

Huşu içinde sığınırım

Yalnızlığın kisvesine.

An gelir coşarım,

Kurtulurum esaretinden

Ne varsa derinden üzen.

Bir hışımla değişir

Halet-i ruhiyem,

Sanma ki her dem

Çırpınmaktayım gölgesinde

Hüzün denilen mabedin.

Kuşanırım metanetimi,

İterim tersiyle elimin

O demlenmiş kaderi.

Yürek adeta kanatlanır, uçar

Ve eşlik eder kar beyazı bulutlar.

Kâh ıslanırım ani sağanaklarda,

An gelir ısınır gönül

Gün ışığının sıcağında.

Mevsimler eşlik eder

Sönüp yanan umutlarıma

Gün geçer, devran döner

Her daim sığınırım

Maneviyatın tılsımına…