Gökçe

Görüyor musun Gökçe!
Neler oluyor.
Bilsen sokaklarda
Sahipli-sahipsiz ne itler uluyor...

Biliyor musun Gökçe!
Çocuklar kandırılıyor
Çocuklar ölüyor
Kirli kirli emeller için kullandırılıyor...

Ah be gökçe!
Aslında ölen çocuklar değil
İnsanlığımız
Bunları biz yeni yeni öğrendik, sen de bil...

Gökçe!
Ne deyyuslar türedi
Her biri zibidi tipli
Bu nankör kediler, kendini aslan zannetti, kükredi.

Hey gidi Gökçe!
İlim-irfan yerine, başkaldırmayı öğrettiler sabilere
Okullarda, yurtlarda.
Zavallı ablalara, abilere...

Sevgili Gökçe!
Kaldırım taşlarını üryan bıraktılar
Bakireleri dul
Esir aldılar akılları, düşünceyi yaktılar...

Bilsen Gökçe!
Kanatlarını kopardılar papatyaların
Gelincikler yasta.
Parya'ladılar, parçaladılar düşlerini Ütopyaların...

Sen söyle Gökçe!
Ne zaman bitecek? Biter mi dersin bu sancı
Şehirlerime kustular en kirli öfkelerini
Her biri cenabet, her biri yabancı...

İşte böyle Gökçe
İstila altında yurdumun dört bir yanı, üç beş itin elinde
Tükenmek üzere gayrı son umudum.
Bari, siz kurtarın çağlar ötesinden gelinde...