Vuslat 2

Bilmem, nasıl anlatsam içimdeki depremi ?
Akrepler güne çıkmış, kan kusuyor vicdanım.
 
Ağzımdan çıkan sözden kibir hâsıl olursa;
Derin kuyu gün görmez, solar neşvünemanım.
 
Gayem; ne bir saltanat, ne şan ne de şöhrettir.
Tüm dünyevî işlerden uzak olmak peymanım.
 
Bir karıncayı bile incitmemekse gaye;
Bir tek kendi nefsiyle cihâd  eden hakanım...
 
Meyletseydim dünyaya, olurdu ya sarayım,
Oysa bilmiyorlar ki… Dünya olmuş zindanım.
 
Gözümdeki perdeye güneş biçare kalmış.
Ay ışığında iz mi sürer yoksa çobanım ?
 
Nedir bunca ağırlık,  dalgalar derya gibi…
Gam yüklü bu gemide, bir  huzursuz kaptanım.
 
Ne fırtınalar gördüm, ne karlar ne boranlar…
Duayla çakmasaydım, yıkılırdı mekanım.
 
Derdi veren Allah’ım dermansız bırakır mı ?
Âlemin Hâkimi'ne tamdır ilm ü imanım.
 
Su, ateş, hava, toprak hepsi Hâktan değil mi ?
Ne eksik ne bir fazla… Derdime tam dermanım.
 
Her aldığım nefeste Mevla’yı anar kalbim,
Bir tek o’dur İlah’ım, bir tek O’dur Sultan’ım.
 
Cahildim arif etti, irfan deşti aklımı.
Yolumu tarif etti,  "ezan"ım ve "Kur’an"’ım.
 
Elbet münevver günler çok yakında gelecek.
Mührümü vuracağım yazılacak fermanım.
 
Elbet münevver günler çok yakında olacak.
Ve gönül mezarında son bulacak buhranım...
 
19 EKİM 2013 Cumartesi