İyi ki Varsın

İyi ki varsın

Ayaklarımın takıldığı çakıl taşısın

Her sabah işbaşı saatlerinde

Ayaklarıma sırnaşıyor varlığın

Daha sabahın ilk dakikalarında

Güneşin ufukları öpmesi gibi

Sarıp kuşatıyor varlığın

İyi ki varsın

Aynaya bakıyorum gözbebeklerime

İçerimde yansıyan gökkuşağısın

Birlikte bulanıyoruz renklerine

Islak bir terennümle sarılıp

Günaydın diyoruz hayatın içine

Diyorum ki aşk susadıkça getirir kendine

İyi ki varsın

Yokuş aşağı merdivenlerden iniyoruz

Nöbetçinin gözleri deliyor havayı

Birkaç  martı kanatlarını çırpmakta körfezde

Okul boyu çığlıkları çocukların

Ve yaşamak telaşının sancıları

Peynir ekmek sefasında demli bir çay

Birde kokunun bıraktığı yerlerin duyumsaması

İyi ki varsın

Sesin mesafeleri arşınlıyor nicedir

İbrişim gözlerini ararken bakışlar

Karşılıksız hikâyeler gizliyoruz zamanla

Gözlerinden bakmak isterken dünyaya

Önce ışık

Sonrası aşk

İyi ki varsın

Sen benim mevsimsiz çiçeğimsin

Renklerin aydınlatır odamı

Seninle tanıyor renkler zamanı

Kırmızıyı , moru , sarıyı

Maviyi ve yeşili hatta

Bir köşede kırgın beklerken kazablankam

Sadece sulamaktır bana kalan

Aşkla …

İyi ki varsın

Mahallenin sokaklarına aşina

Ayak izlerinle konuşuyoruz yol boyu

Ben suluyorum yaseminleri gözyaşlarıyla

Sen inatla yakıyorsun beni

Belki de razıyım diye düşündükçe

“Sükût ikrardan gelir” diye

Susuyor susturuyorsun

İyi ki varsın

Bir çağrının içinde

Kül rengidir aşk

Üzeri kilitli seyir defteri

Bilirsen eğer

Aşk çiçeklenmiştir bir kere ellerinde

Her güne yine

Yine

Yeniden

Ve sadece seninle…

Âdem Efiloğlu