Sana Uyuyan Sana Uyanan Şiir

SANA UYUYAN SANA UYANAN ŞİİR

İçimdeki savaşın yollarında geçip gitti özlem,

Sırrını ifşa etti sevda güvercinleri,

Ve içi pişmanlıklarla ıslanmış bağrıma,

Sitem çiçekleri dokunduruyorum.

Bırakın gözyaşını marifet sansın kirpiklerim,

Bırakın bir avuç toprak doyursun gözlerimi,

Bırakın şühedanın koynunda uyuyayım.

Bırakmadı hiç kimse,

Sonra içimdeki öfkemle meydan okudum herkese…

Önce retinalarıma alev topu olup düştü bombalar,

Yüreğime doğru yol aldı kimyasal saldırı,

Aldırmadım.

İçimi eritip bitiren bu olmamalıydı,

Direndim.

“Ateş” dedi topçu birliğinin komutanı,

İşte o zaman anladım,

Ruhumun barutunu yaktı bataryalar,

Ellerimde yanmış barut lekeleri,

Semaha  durdum...

Gönül haneme savunma hatları kuruyorum

Her yanım kan, ter, toz, toprak,

Kırılmış dallar, parçalanmış çiçekler.

Mevzi değiştiriyorum her özleme düştüğümde.

İfadesi zor,

Söylemesi güç,

Sen aklıma  düşünce  yerimde duramıyorum.

Alevimi  deşifre ediyor yabanı gözler,

Namlumun içinde hasret çizgileri,

Sana  uyuyor, sana uyanıyorum...

Uzun zaman oldu sesini duymayalı,

İnan  bana seni hatırlatıyor,

Dört yanımı yoklayan mermi patlamaları.

Korkarsın diye söylemesem de

Her yanımda binlerce şarapnel parçası.

Gözlerin geçerken tüm hatıralardan

Havaî  fişek gösterisi sanıyorum  bütün olanları...

Menzil dışına çıktığımı hatırlıyorum bir ara,

Baş siperi kazıdım saçlarının tellerinden,

İstikametine doğru yürüdüm boy çukurlarının,

Rehber ettim kendime,

Gözlerinin nirengisine ayarladığım pusulamı,

Artık hiç korkmuyorum,

Nasılsa nereye  gitsem seni  buluyorum...

“Hava taarruzu” diye bağırdı gözcü,

Ansızın dört yandan yağdı bombalar,

Üzerimde ölü kelebek parçaları,

Çürümüş yapraklar,

Yıkılmış bedenler,

Sana kavuşmuşum gibi geçtim kendimden...

Âdem Efiloğlu

11 Mayıs 2026

Saat.21.30