Anne Söylediğim En Güzel Cümle

ANNE SÖYLEDİĞİM EN GÜZEL CÜMLE 

          Cennetin kuşları selamlıyor seni;

           
      Nereden başlasam diye düşünürken hiç güldün mü diye geldin aklıma. Gülsen nasıl da yakışırdı yanaklarına. Her mevsim yanaklarında renk bulur, gamzelerinde erirdi mevsimler, nasıl da halaya dururdu görülmemiş çiçekler. Şefkatli ve narin akardı dünyanın bile kalbi. Gülmek ne güzel yakışırdı sana anne. “Zevklerini cennete ertelemiş kadının adıdır ANNE” diye gözlerimin önünden geçti bir cümle…

          Bebek kokularıyla sarıp sarmala beni anne;

     Ben seni cennet kokan avuçlarından sevmeye başlarken, sütünün kokusuyla sevdim anne. Merhamet kokan gözlerinden içtim fedakarlığını. Koklamaya kıyamadığım saçlarını nasılda süpürge ettiğini izledim evlatların için. Doğduğum gün kapısından geçtim cennetin. Biliyorum cennete gidecek anahtar da sendin.

          Esrarlı mısraların dualarından geçtim adını söylerken;

         
       Anne olmayı sevmek bir yana, her kadının en büyük kariyeridir anne. Böyle  dedim yıllarca çünkü böyle bildim. Çünkü babasız evlat bir şekilde büyür de, annesiz bir evlat sürünürdü yerlerde. Yaşın bir önemi yoktur anne olmanda, kendini iyi hissetmediğin bir anda bir serum verilmiş gibi hissedersin anında. O olmadığı yerde melek kanatlarını gönderir her yere seninle…

          Yıldızlar gözlerinde hizaya dururken, gezegenler selam dursun anne;

     Ah anne  ah, eğer çocukları için savaşan bir anneye  verilseydi bir rütbe, gökyüzündeki yıldızlar yeter miydi omzunu doldurmaya. Hangi makam tam hakkın olabilirdi ki başkaca, hele  sen hasta olanların iyileşene kadar başında nöbetçiyken, eve gelmeyenleri dört gözle beklerken, henüz büyümemiş olanları büyütmek için çabalarken, sıkıntısı olan evlatlarının sıkıntılarına ortak olurken, kim savaşabilirdi senin kadar durmadan, yılmadan yorulmadan. Hatta yorgunluklarını bile unuturken sen…

          Bir şeyin her şeyi, her şeyin bir şeyidir varlığın;

Annen yok kimsen yok;(Doğan Cüceloğlu)
   
     Oysa sorduğumuz ilk soruları sorardık anneye, ağladığımızda onun adı çıkardı dudaklarımızdan, nasılsa en çetrefilli işlerde bile çıkıp gelirdi aklımıza. Bütün sıfatların önsözüdür elbette, her annenin de bir annesi vardı neticede. Belki en iyi anne olunca anlıyorlar seni daha iyi anne.

Ömrümün en güzel sanatçısı sensin anne;

     Anne unutulmak değilsin, terk edilmek değil, vazgeçilmek değil, bir huzur evine bırakılmak değil, aranılmamak değil, sarılmamak değil, koklanmamak değil, olumsuz olabilecek hiçbir şey değilsin anne. Karanlığı aydınlatan ışıksın, korkulu rüyalarımın aydınlığı, her yer kararsa bile varlığınla aydınlatansın yolumu.  Yüreğimdeki sarayların kraliçesi, kışımı yaza çevirenim derdime derman olanım, bu dünya da iyi ki varsın dediğim ilk melek sensin…

Sen fırtınada sığınacağım limanımsın anne;

         
       Bir söz okumuştum bir yerlerde, “Bana neyin eksik diye sorma hayat, ANNE derim yerini dolduramazsın.” İşte yerini dolduracak hiçbir şey yok buralarda, anlıyor musun beni anne. Seni seviyorum demek bile eksik, seni seviyorum demek bile mesnetsiz yine de seviyorum seni derken, sen yoksan her şey eksik anne, sen yoksan her şey eksik…

Adem Efiloğlu

13 Mayıs 2026

Saat.21.40