Ey Ötenin İnsanı

Ey yar…

Aslında fark ediyordum

Yıllara sâri ukdelerin olduğunu

Seni senden alan bir yaranın bulunduğunu

Gülen ve şakıyan yüzünüzde o kadar ayan ki okunuyordu

Ve fakat

Siz, bir kar örtüsüne

Bürünmüş baharın insicamındaydınız

Korkularınız, kaygılarınız vardı, an adınaydı çabanız

Ümitlerinize aşk esini düşmüş, şevk, neşe cemalinizi bürümüş

Yalnız…

Hakkıyla anlaşılmaya

Muhtaç olan birkaç önemli husus var

Nereye yetişmeye çalışıyorsunuz, neleri ihmal ediyorsunuz

Nasıl bir hesabın vecdiyle hesaba giriyor ve huzur buluyorsunuz

Can…

Başarmak çok güzeldir

Fakat O'nun rızasına uygun yaşamak gaye değil midir

İnancımızdan ödün verdiğimiz müddetçe, kalbi durum fakirdir

Kim takdir ve taltif ederse etsin, ruh ve kalp sadece sahibi içindir

Ey can…

Kalbiniz mümbittir

İnayet ve ihsana karşı taliptir

İçinizde sinsi bir asabiyet gizlidir, hiddetiniz sabittir

Hassasiyetiniz olduğu kadar, dikkat etmediğiniz de bir gerçektir

Bazen…

Duygu seline kapılıyorsunuz

Farkında olmadan sınırları zorluyorsunuz

Tabii olan halinizi yansıtıyor, samimiyetle davranıyorsunuz

Ve fakat kimi fırsatçı insanların, maksatlarını anlayamıyorsunuz

Bilmem ki…

Kaç insana can oldunuz

Bir canan misali feda olmak için yoruldunuz

Onlara gönlünüzü açtınız, samimiyet adına siz zaten farktınız

Sizin bu fedakârlığınızı anlamayacak insanlar için bir şey yapamazdınız

Ey ötenin insanı…

Çile ve cefa zaten sana yabancı değildi

Şefkat ve muhabbet çocukluğundan itibaren hasretindi

İşte sen bu hasretini insanlara göstererek kendinle yüzleşiyorsun

Nispet edercesine işitmeyen, görmeyen, hissetmeyeni terbiye ediyorsunuz…

Mustafa CİLASUN