Tuzda Buz

Kendi kendini yok eder dediler

Antartika kadardım

Nasıl erisin  içimdekiler

Altı ay uğraştım karanlığı geçiremedim iğne deliğinden

Gündüze vardığımda her şey  aynı

Düşlerin derin yamaçlarında hala yaşıyor bazı seviler

Okyanus taşıyan gözlerine

Bitmiyor  korsan seferler

-Bu yüzdendir içimdeki aşkı düelloya davet edişim-

Bir ayrılık gerekti

Ateşin ölçüsünü tartmaya

Ve artık kimin yüreği dayanıklıydı

Güneş ve Ay ‘dan ışıksızlığa

Gayretliydik

İçimizdeki zembereği apansız  Eylül’e boşaltmaya

Yoksuluz şimdi yoksunluğumuzla.

Aklım firar ,

Bedenim tütün mezarlarından geçiyor

Yıkanıyor acıyla  her bir hücrem bu istikamette

Toprağım oluyor üzerime atılan  mukaddes yemin

Gözlerimde ters akan nehirlerde yüzüyor aşk

İşte böyle bir anda

Emanet düşümü süzüyorum  tepeden tırnağa

İçiçeyiz  Musa ile

Bekliyoruz,

Birimizden biri  kaldırsın bizi

Hiç hareket yok ısrarla

Susunca çoğalıyor ölüm

Konuşunca  hayalin  susuyor dilim

Ertelenmiş hergün götürüyor yaşamdan bir parça

Aklımın en piç yanıyla besliyorum şüphelerimi

Rüzgarında dağılan ben dalında asıyorum baharı

Toprağım !  yarılan yerlerime su ver diye bekliyorum

Tanrım ! ses yok Musa’dan

Haklısın

O da  ikiye ayırmadı mı  asasıyla Kızıldeniz’i  tek darbede

-Düello sonucu:  iki kalpte bir ilmeğin yara izi-