Dokunmadan Giderim Ben

ben de  aşk ,

Nil’e düşmüş  papürüste  bir yemin değildir sadece

inancın tapınağıdır

ki,  Musa’nın vazgeçtiği iktidarına ağlar

öyle, üç beş damla yağmurda değildir

devrani dolaşır damarlarımda dalgalar

*

Vazgeçmek sözü henüz geçmemişken kavline

Derinliğime uçan göçmen kuşlar gibiydin bir zamanlar

yüreğine süzülen Nil toprağına yaşamdı

rüya ile gerçek arasında kıvranan

ve neresinde ölüneceği bilinmeyen

gecenin sancılarında

ihtimalsiz bir vuslatın gayrimeşru gölgesinde  doğar

gözlerinde duaya durup,

dudaklarında ibadet ederdim

ve şimdi ne zaman parmaklarında bir çığlık kopsa

yumuyor gözlerini içimde kömür karası bir yara

*

hangi çukurun içine gömdünse yüzümü

artık, susuz sev 

benim aldanmışlığım kalsın  dudaklarımda çatlak

bir utanç gibi saklama şerhe düşen aklını

can  duvarının  ardında

içi  kırgın kalbini  öylece  seyreder
kendiminkine boşver der

dokunmadan giderim  ben

zeytin bir göze adadığın mühürü

kirpiklerimde kümelediğin  keder  zamanla  çözer

bilirim  içimde boşluğun da kaydığını Musa

bedenimin üstünde dönerken evren

yavaş yavaş , öyle derin ve için için

orada biterken  göçebelik

taşımaz gözlerinin ağırlığını mermerim bile

inan aşk, yanacak sonsuza dek

bir kadının kızıl rengiyle

ama sakın sen üzülme

yeni bir erinçe kucak aç Musa   

nasılsa, elma bahçelerinde unuttuğun kalbin

bana emanet

şikayetim yok,

alnıma yazılmış yazı  da

uzun sürecek  sessizliğin  üç hecesi

göğsüme vurulmuş sızıdan ibaret

Biliyorsun Musa,

benim yazgımın değişmez tecellisi !

–       yalan aşkların içbüken yalnızlıkları –

Bu sırrımı kimseye söyleme!