Teşbihte Hata Olmaz

    TEŞBİHTE HATA OLMAZ

    Düşündüm, bir zamanlar, nelerin sahibiydik?
    Mutlu mesut yaşardık şikâyet yoktu halden
    Kâinatın hâkimi efendisi gibiydik
    Gençlik kuşunu henüz uçurmamışken elden

    Kader denilen hükmün olmuyormuş temyizi
    Gördüğüm her güzelin kalbimde kaldı izi
    Birebir misâl edip perişan halimizi
    Boşuna mı dem vurduk bülbülden gonca gülden?

    Âşıka ayrılık mı ölüm mü daha ehven?
    Aşkın peşinde koşup günâh mı ettik sehven?
    Bir huriye eş tutup yeryüzünde yâr seven
    Vaz mı geçmiş sayılır Cennet’teki ödülden?

    Mutluluk bahşedecek zannediyorken ati
    Zorunlu perhizlerin geldi vakti saati
    Kocayan tenin gönle kalmadı itaati
    Bedensel sevmeleri kaldırdık tedavülden

    (07.03 ~ 07.04) .2010 – LÜLEBURGAZ

    Zekâi BUDAK