Karanlıklar Ağlıyor Sadece Ardımızdan

Sokak boyu darmadağınım

Şehrin kaldırımlarında esrarkeş gözlerin

Allah rızası için diyor belli  belirsiz

Dağılanları  toplarken  dilenci kadın

Köşe başı bir çingene ağlıyor acı acı

Yalnızlık  hala sokak sokak eşkıya

Ben bana eşkıya

Ne kadar sussan bile

Gülüşünle eylersin kendini aşikâr

Dökülür tebessümlerin gamzelerinden

Dökülür gizli sevda türküleri

Belki  telefon hatlarından

Buram buram…

Zamanın  nirengilerinde demirleyen

Ve  ağzımın gözelerine bir martı çığlığı acı

Acı Rabbin imtihanı

Hasretin pranga vurduğu yürekte

Gel aşkın kol düğmelerini ellerinle ilikle

Gel gözlerin zamanı eskitmediği demde

Seninle  doğan fırtınalarımda

Sevişin derdi  bir bilge 

Yüreğinin bitip tükendiği  demde

Sevişin gözyaşlarınızla

Gözyaşlarım tarih kadar eski oysa

Ben Karadeniz

Kalbi mavi bir deniz

Dağlarında  gürgen ağacı

Eskiyor  ayak izleri zamanın

Ve  karanlıklar ağlıyor sadece ardımızdan

Hiç kimsemiz yok bizim...

Ve bir gömlek gibi ilikle mısraların düğmelerini

Şiiri gömlek yapıp giy üzerine

Armağan olsun

Yüreğim gibi

Sonsuzluğu sever gibi

Sev diye

Âdem Efiloğlu