Annemin Kucağında

Sayısız sanrı eşlik etmekte

Gün bitiminde

Herkes ve her şey

İzafi birer gölgeymişçesine

Tutkular, aşklar ve tüm duygular

Koca bir yalan

Ve her neyse ya da her kim

Dostluk adına nam salan

Üşengeç ruhum

Hiç olmadığı kadar alışkın

Varsın eşliğinde savrulayım

O soğuk poyrazın

Beni beni

Yaradan içimden geçeni

Ve bildikten sonra tüm gerçeği

Dileyen boğulsun kendi dünyasında

Sanma ki; bir düşüm

Herkes gibiyim

Yok, asla bir eşim

İnkâr etse de tüm ahvalim

Yolum hep geçmedi mi

Kendini sevip bilmekten

Masumiyetim saklı yüreğimde

Her zaman irademin nezdinde

Yolum paralel seyreder

Doğruların eşliğinde

Kırdım tüm zincirleri birer ikişer

Bir cebimde umutlar

Diğerinde saklı emsalsiz düşler

Ne varsa payıma düşen

Her kim ise yoluma çıkan

Bilirim ki;

Muhatabım sadece Yaradan

Direndim ömür boyu

Kurtardım canımı kıl payı

Bunca riyadan sıktım sıyrıldı sıyrılalı

Derinlerde saklı yüreğin çığlığı

Açtım gözümü anamın kucağında

Tuttu elimi

Başım her sıkıştığında

Doğruyu, iyiyi, sevgiyi

Öğretti öğreteli

Yürürüm yolumda basiretli

Tek düsturum inanmak

Hey gidi hey,

İnsan denen mahlûkat

Sanma ki biter feryadım

Vicdanımın sesi saklıdır

Her yanlış yaptığımda

Bir garip kulum

Bir o kadar derviş ruhlu

Elimi uzatırım her daim

Hakka doğru

Ne zaman ki şaşırsam yolumu

Eninde sonunda

Yaradan’a sunacağım ruhumu.