Affeder Miyim ki Hiç

Herkes ilk baharı yaşıyorken

Rüzgarınla çoktan değişti mevsim.

Şimdi burda yağmurlar kar kokuyor.

Çok şeyler anlattım gelen kuşlara

O günden her biri ağlak türküler okuyor.

Bu yerlerde güneş ki yok, 

Nedir bu kadar canları yakıyor?

Ayaklar altına atılmış sevdalar mı?

Avucumuzdan yere düşmüş ekmek misali

Üç defa öperek bir tarafa koyduğumuz

Fakat yiyemediğimiz ne çok şeyler oldu,

Ben bu şehri affeder miyim ki hiç?

Adımızı en gizli yerlere yazdık, 

O yüzden ezberi olamadı hiç kimsenin.

Deryalara yansıdı gölgelerimiz,

En uzak zamanların arasına 

Yol yaptık hasretimizi,

Ayrılığa git dedik 

– Gider miyim – dedi -hiç?

Hep ertelendi vuslatlar,

Köprülerin üstü mutluluğa yol iken

Altındaki ateşlere yakalandık

Zebanilere aldırış etmeden, 

İçin için yandık ölemedik...

Ünvansız göklerin numarasız kapılarını çaldık,

Alaycı bir gülümseme ile baktı yüzümüze

Ben gökleri affeder miyim ki hiç?

12 mayıs 2014