Havada Hüzünlü Bir Rapsodi

Beşik manileriyle büyüdük biz cevizli sunaklarda, adımız çocuktu bir zaman

Rüzgâr biçerdik öykülerimize, yamalı yelkenlerle savurdu bizi uzaklara hazan

Dingin ırmaklara serptik yaşam küllerimizi, kopardı birbirimizden hain zaman

Kıymık tene battı acıdık, yüreğimizdeki mahşeri kalabalık şimdi kıyamlı isyan.

Ninniler söylerdi analarımız yün eğirirdi ninelerimiz türküler dillerde hüzünlü aşktı

Gönülleri pekiştirirdi an, derdimiz hüzünleri defetmek,  sevdayı ırmaklara akıtmaktı

Sevişiyordu rüzgârlar, işimiz sokaktaki ağaçların üzerindeki yapraklar kovalamaktı

Kim bilir yaşadığımız mevsimin adı kayıp bir ilkbahar, belki de hüzzam sonbahardı

Çizgiler akıp gidiyor nesli tükenmiş turnaların ardından, usumuzda yalnızlık bildirileri

Sevgiler tutsak asma kapılar ardında, acılarla mayalanıyor alnımızdaki keder çizgileri

O mor dağlarda kaybettik aşkın ruletini, delik sandallarla geçemedik fırtınalı nehirleri

Gece esniyor sol yanımda yar, acır oldu asırlardır göğsümdeki unutuluşun dikenleri

Keşmekeş sokaklar bir bir hesap sorar gibi üstümüze geliyorlar, yaktık bütün gemileri 

Acıtan yalnız dikenler değil yar, bakışların cam kırığı gecenin karanlığındaki melankoli

Sisli akşamın cehennem soğuğunda kangren hüzünler ne ki,  azaplar sardı çehremizi

Geçmiyor saatler, gelmeyeceksin belli, gelmeyeceksen gittiğin yere gömsünler beni

Zılgıt sesler taşıyor insanlar uzaklara çürümüş tabutlarda, havada hüzünlü bir rapsodi

Gönlümde ezik bir kahkaha, ezilmiş çayırlarda melankolik sevinçlerin tamtam sesleri

Güneşi geçiriyorsun tülbentlerden, bulutların yelesinde gümüş rengi bir yağmur sesi

Uyan yüreğime aşk bakışlı yar, günahsız topraklara göm sonra sana sevdalı bedenimi

Selahattin YETGİN