Nisyan

Noksanlı zelzele geçiriyor dilim

Dövülürken saçlarım gecenin hırçın gölgesinde

Toprak nemli sarsıntılar içinde

Adımı geveliyor destursuz

Biriktirdiğim yağmurları ötelerken arkalara

Hadi çocukluğum 

Yükle umutlarımı sırtıma

Babamın elleri üşüyor mezarda

Bu son çarem

Acılarımı dindiriyordu kahreden kimliğim

Bunamış şehirlerde demlerken ağıtlarımı

Bekleyişteyim

Çaresizliğimin kilitlenmiş sandıklarında

İhtimal düşük olsa da

Sesli harflerim gibi

Yüzümü dönüyorum kırılgan insanlara

Ve çocukluğumu görüyorum yine

Mezarlıkların kirli duvarlarında

Sesim ürkekleşiyor

Karanlık çökerken gözlerime

Ağlıyorum hıçkıra hıçkıra

Baba uyan artık

Vakti doldu ayrılığın

Kavuştur düğmelerini

Islıklarımın

Nefesim daralıyor

Ses tellerime karışıyordu saçlarım

Eğri duruyordu kelebekler uykularımda

Uyandım  

Sessiz akan nehirlerin kıyılarında

Tırnaklarımı ojeliyordum

Acemi bir kız çocuğu gibi

Sonra

Babamın omzuna dayadım gölgemi

Art arda şarkılar fısıldıyorken

Kendime

Bağırıyorum

Gözlerim yutkunuyor

Her şey yarım kaldı

Yüreğimin üvey köşelerinde tırmalarken yüzümü

Yuttuğum yeminler düğümleniyordu boğazımda

Fark ediyorum

Ergen hıçkırıkların ayak nasırlarını törpülüyorum

Bana ayrılmış suskularla

Ne yapsam dinmiyor sızısı kalbimin

Volta atıyor bağırsaklarım

Kan hücrelerimi kemirerek

Baba

Kaçamıyorum paslı dikenlerden

Kaldır ellerini

Koru beni

Hazal Karadağ