Kapkara Öyküler-2

“Gönlümün saundunda naziye

Makamları ölçek ölüler geçiyor…

Sözümden/…”

Dur!

Öyle gitme biçare karanlığın

Yediveren göğsüne/

Ne demişti!

Şair nazım

“Dolaşacaktır en şanlı elbisesiyle;

İşçi tulumuyla

Bu güzelim memlekette hürriyet”

Ve zangoç dillerin kefesinde peçe

El açacak çocuklar oyun pınarlarına

Ölüm diye bir şey yok/

Kandırmaca çocuklar

Kandırmaca…

Hadi tarayın

Küçük yollu bakışlarınızı

Ekmek atın kuşlara

Bu esaret devrinde

Bir dilim acıyı bölüp

Yüreğinizde uyutun

Uslu durun emi/

Susun ki daha çok

Daha çok çiğnensin

Oyun parkları

Kamış sopalar

Gözlerinize inat yollar

Peşkeş çekilsin/

Dili dökülsün zalimin

Hani!

Bacası tüten bir trendi

Tahta verandalarda çocukluk

Yüzlere sıkışmış al basması

Kirazların dilde kalan

Recmiydi kan bakışlar

Sonra;

Geceye giyinik kadınların

Erk kavgası/

Boylu boyunca

Zalimliğin dik alası

Şimdi dokunabilirler

Saçlarıma/

Acıyı tatmamış

Donuk bakışlar

Bilinmez

Bu çağda

Kuru ekmek

Hep fakirler içindir

Her şey kapkara

Öyküdeki geçimdir/

bu güzelim memlekette hürriyet…dolaşacaktır en şanlı elbisesiyle; işçi tulumuyla
bu güzelim memlekette hürriyet…