Kapkara Öyküler-1

"İt artığı yalnızlıklar sürdüm/

Kömür karası ellerime…"

İlk adımda/

Haramilere yüklendi umutlar

Yüzlerce sığırcık ölüsü/

Som yazıdan mezarlar

Al yazmalar düştü

Sarı turalar/

Göklere…

Ulaşılmış boşluklarda nefes

Kuru öfkeleri bitirmiş can

Her şey söz kalburunda

Acıları pamukla sarmış

Tütün dökmüş yarasına

Saçlarına kan kınası

Boşlukta…

İkinci adım/

Ellerinde kalmış anılar

Düğün davetiyeleri/

Sünnet heyecanı

Sırmalı bir saçı

Okşama provası

Son noktaya/

Ölüme öpücük

Minik ağızdan

Neden ki/

Öksüzlük garip serde

Ellerine toz bulaşmaz

Yüreğine acı değmez

Uzaktandır sevgi

Bağdat gibi/

Soma ne/ki

Ölü bir mozoleye

Dokunamamak

İşte gerçek sancı/

Üçüncü adım/

Kalmakla gitmek arası bir yer

Araf/

Birilerinin üstünde yaşıyor birileri

Arsızca fütursuzca

Sevgi yok yüzlerinde

Kuru ve donuk bakış

Ve fareler gibi /

Delikleri dört köşe

Yağmur beklerken çocuklar

Kin ekşiyorlar dillerine/

Kapkara öyküler düzlüğünde