Mesele İnsan Olmakta

Ne kalp eski kalbimiz, ne beden eski beden

Ömür denilen zaman nefes nefes bitmekte

Ölümü tadan gider, geri dönmüyor giden

Gözbebeğinde güneş yavaş yavaş batmakta

Gün gün tükendiğini hissettikçe erkinin

Bir yılgınlık başlıyor sonlarında şarkının

Biliriz ki ecele faydası yok korkunun

Girdiğin kabristanda ne insanlar yatmakta

İnsanı anlamazsın, kim deli kim akildir

Kimisi zengin yaşar kimisi sersefildir

“Komşusu aç iken tok yatan bizden değildir”

Bütün iş ağızlarda helal lokma yutmakta

Nerede? Kazanırken duyduğun heyecanlar

Adını anmaz olmuş candan sevdiğin canlar

Neye yarar dünyada kalan saraylar hanlar,

Bu son yolculuğunda bir tek kefen yetmekte

Mesele insan olmak, yaşamı bilmek değil

Mesele ebet kalmak, geçmişi silmek değil

Zamanlı ve zamansız, mesele ölmek değil

Mesele bu dünyadan adam gibi gitmekte

İbrahim COŞAR