Keşke Eğilmeseydin

Mevlana boynunu büküverip

 Kendinden mi geçmişti

Bulduğunda dostu şemsi

Yaratana şükür deyip

Başlamıştı belki o an semazenliği

Ya sen dünya neden eğildin

Uzaktan görünce dik kafalı güneşi

Keşke pervaneye dönmeseydin

Baharları bilmeseydi üç beş şair

Koparıp dursalar kardelenleri

Hasrete özleme dair

Ellerinde kalmasaydı dizeleri

Yaz aşklarıyla oyalansalar

Ne olurdu sevdalanmasalar

Ağaçlar utandıklarından olsa

Haşin rüzgârı görüp

Eğiyorlar ya başlarını

Bir kızıyorum dallarına

Bir de yaprakları döküp

Sonbaharın malum hatırına

Aklını başından alıyorlar ya şairlerin

Kalsalardı gecenin karanlığına

Keşke sen hiç dönmeseydin

Yoksa sen de âşık mı oldun

Uzaklardaki o koca sultana

Hani bir de o peşindeki var

Yakaladı yakalayacak nerdeyse

O da suçlu en az senin kadar

Utanmasa her şairin kalbinde

Bazen salınıp çıkıyor ya semaya

Kıskanıp duruyor o an yıldızlar

Görme gitsin kalemleri

Keşke söz vermeseydin

Bitmiyor hiç mehtaplı geceleri

Dr.süreyya önder