Nafile

Bir yanılsamanın yankısı değil mi 

Şu kulağıma çalınan

Uzaklardan akseden bir duyum sanırım

Bir rüyanın çöküşü belki de;

Öylesine ansız ve anlamsız…

Kara kışın ortası

Soğuğun koynu

Ve sönmek üzere şu yandığını sana soba

Sıcağa hasret ve odunsuz.

Kavurucu bir yaz günü

Sıcağın kavuran esareti

Onca kalabalık varken etrafında

Nasıl ki kalırsın insansız,

Tutkulu bir düşün yansıması adeta

Hele o içinde yaşadığım karanlık oda

Yine sensiz ve yine ışıksız.

Sen dedim de…

Ninni misali sesin çağırmakta uzaklardan

Öyle ya, bir tek sen kaldın

Yarınlarımdan yadigâr

Yapraksız ve çıplak o ağaç

Nasıl yadigârsa sonbahardan…

Sus pus bir ömür benimki

Kanıksanmış onca günahın bedeli

Belli ki güzergâhısın yolumun

Şu garip gönlün tam da merkezi.

Tükenmekte mecalim

Kim dost kim düşman

Ne önemi var,

Senin haricinde.

Yarım kalmış soluksuz bir hikâye benimki

Başı belli ya

Sonu olmasa da nafile.

Nafile her şey

Nafile dünya

Ve nafile tüm uğraş.

Tut ki bir hayal

Ya da koca bir yalan

Desturum bellidir dünlerden miras kalan.