(0 oy)

Her Vedada Büyüdük

Aşkın oyasının şavkı düşerdi nehirlerime
Ağaçların kara gövdesine yaslanınca sen
Büyülü gözlerinin isyanı dağlardı içimi
Ellerini dudağının ovalarına götürürken.

Yalnızlık suları basardı göğsümün terini
Işıkları sönmüş bir kentin sel/ası olurdum
Avuçlarım kan olurdu, içerdim kehanetini
Yoksul düşlerimde arasan beni bulurdun.

Onurlu bekleyişlerin kıymığı acıtırdı bizi
Ertelenmiş günlerin takvimleriyken sızı
Mor sarılışlarımızın bitmeyen o yankısı
Kavrardı aşk, çaresiz anlarda nabzımızı.

Gözlerimiz birbirine kamaşırdı ışıksızlıkta
Aynalarda donuk yüzlerdik asil fukaralıkta
Kırılırdık birbirimize, atarken aynı damarda
Biz, sabrımızı acıda sınayan dağlar gibiydik.

Bütün anların yaşanmışlığına sığdık yine de
Kendi saraylarımızın mahzenlerinde yitmedik
Sıkıştık şu kocaman dünyanın ahir labirentinde
Her vedada büyüdük, birbirimizden hiç gitmedik.

Selahattin Yetgin

Sitede Önceki / Sonraki

Yazarın Önceki / Sonraki

Her Vedada Büyüdük başlıklı yazı S. Yetgin tarafından 17.07.2014 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu, kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir. İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.

Oylama

0 (0 oy)

Yorumlar 2
Yorum Yaz
Tebrikler
Beğenenler
Popüler Yazıları

Yükleniyor...

Yorum yazmak için giriş yapın.

Son Yazıları

Her Vedada Büyüdük

Her Vedada Büyüdük

Giriş Yap

Şifremi Unuttum