Dokunmasan

Yoruldu yürek usun vurgunundan

Yoruldu rakı şişesinde yalnız balık olmaktan

Saçların, o gözlerin

Endamın bahane

Ne çıkar Züleyha’dan güzel olsan

Kış ayazında bağrından içeri

Üflenen bedenine benden meltem yeli

Çocuklar gibi masum sana uzanan eli

Kırıp atmasan

Dokunmasan

Dokunmasan

Bir ucundan tutardık biz de atlıkarıncanın

Dokunmasan

Rengarenk kanatları olurduk uçurtmanın

Sorguladım durdum etti aklım dirayet

Anladım

Varlığım milyonlarca noktadan ibaret

Seni görünce dedi işte ve nihayet

Nefes almanın anlamı olurdun dokunmasan

Dokunmasan

Akıllanırdı mahallenin delisi

Dokunmasan

Olurduk ikimiz alemin velisi

Pürtelaş içinde alem,

Ekmek derdi sorsan

Her şey tamamdı aslında sendin noksan

Yok oburluk özümde bölüşürüm

Çeyrek ekmeğe üç zeytin koysam

Sen olsan,

Yar olsan

Yara olmasan

Dokunmasan

Dururdu zaman ak düşmezdi saçlarımıza

Dokunmasan

Hep çocuk kalırdık bir yanımızla

Ağır aksak yürürken hayat yolunda

Omuzlardık hayatın yükünü

Kazardık tüm acıların

Şen kahkahalarla kökünü

Yolmasan kanatlarını

Vurmasan acıtmasan kanatmasan

Susturmasan neşeli şarkılar söyleyen bülbülü

Dokunmasan

Dokunmasan

Belki kalırım yine biraz yarım

Dokunmasan

Dokunmasan zamanla iyileşir elbet yaralarım