Babam

BABAM

Babam,canım babam

seni o kadar çok özledim ki, anlatamam,

sensizlik, dermanı olmayan

bir hançer yarası oldu yüreğimde,

seni düşünüp her ah çektiğimde

bitimsiz acılar yaşadı kalbim,

bir mum gibi içten içe eridi bedenim,

Karanlık dünyaya gözlerimi açtığım saatlerde,

sen, sen yoktun aramızda baba

doğumumun iki ay öncesinde,

kanser denen illete yenik düşmüş,

kapatmışsın gözlerini sonsuzluk alemine,

Biliyormusun baba,

sol yanım hep eksik kaldı,

senden arta kalan o boşluğu var ya,

inan, inan hiç kimse dolduramadı,

Bir gün annemin yanında otururken

' babamı bana anlatsana' dediğimde,

Kadıncağız konuşamadı biliyormusun baba

sadece yutkundu ve sustu,

gözlerinden yanaklarına yaşlar süzüldü

sonra ansızın ayrıldı yanımdan

keşke, keşke demez olsaydım,

onu üzdüğüme çok üzümüştüm baba,

Bulunduğum yerden kalkarak

annemin yanına gittim de,

Kadıncağız, oda da ağlamaklı gözler le

albüm yapraklarında bulunan resimlerine bakıyordu,

biliyormusun baba, oda seni çok özlemişti

yanına oturdum, ağlayarak sıkıca ona sarıldım

ve sonra senin resimlerine bakarak,

saatlerce birlikte ağladık,

Yokluğunu en çok ne zaman hissettim

biliyormusun baba!

Çocukluk yıllarımdı on yaşındaydım

okul çıkışında eve doğru giderken

mahallenin çocukları önümü kesmiş

yetim oluşumla alay etmişlerdi,

canım çok yanmıştı, dalmıştım aralarına,

onlar kalabalıktı, gücüm yetmedi baba

iyi dövmüşlerdi beni, kaşım yarılmış, dudağım patlamıştı,

önlüğüm kan olmuştu, kitaplarım ise yırtılmıştı,

Çaresizce sokağın ortasında öylece kalmıştım,

işte o an varya baba

işte o an senin yokluğunu çok aradım.

İşte böyle güzel babam,

sana olan özlemimi mısralara dökerken

o kadar çok ağladım ki, anlatamam

gözyaşlarım,

kemanın tellerinden dökülen nağmeler gibi

aktı yanaklarıma,

kabullendim sensizliği sebat ettim yokluğuna

kaderime boyun eydim, sığındım Yaradan'ıma.

E.DOĞAN