Yol Arkadaşım

Serçe edası ile uyanıyorum

Yokuş yukarı vurmadan

yokuş aşağı koşmadan

nefes nefese...

Kar düşmeden gül yapraklarına eylülde

en solmayan güller açıyor 

renk alacası ile ait olduğu yerde.

Bir anahtar deliğinden

gülümsemeden önce...

Bir el arıyor fersiz dizlerim

beklentimi emziriyorum saçak altında

Biliyorum ki;

Tutunamadan dal veremem bir daha.

Semtimize uğramadan şafaklar

Düz ayak bir yol gidiyorum

sevgin ile yan yana...

Güzellikleri büyütüyor

acıları küçültüyorum kanatlarımda

Varlığımı bağlıyorum varlığına

hasretin acımasız yüzü 

ulaşılamaz olsa da...

Gözlerinde kayboluyorum

Kesik çizgilere basmadan 

Sessizce dinliyorum

Millerce ötelerde

derin vadilerde atan kalbini.

Yolculuğum sanadır ey yar

birazdan ineceğim

kimsenin bilmediği durakta.

Ulaştığın yerler kadar mevsim üstü

göbek bağım kadar değerlisin

sen kokan yanımda...

Yeter ki buz tutmasın

ruhumuzu geliştiren zaman yolculuğu

Gün baharsa seviş benimle...

hayaline dokunduğumda

bir siren sesinde 

boğazıma düğümlenmeden önce...

Kehanetidir mutluluğun bir gülüşüm 

Düş ülkesinin renklerine boyansın

senden uzak her günüm.

Çalan sirenler sana 

gönlümdeki köşkü kucakla hadi durma...

Gülün dikenine takılsa da rüzgarın

yaslan çıplak kirpiklerime

Hayatım gibi kalsın...

Ferda Özsoy