Yaratılış

YARATILIŞ

Ana rahmine düşersin bir sıcaklık sarar seni

Su içinde can bulursun, “ol” denmesidir nedeni

Bir hücreden çoğalırsın gün be gün büyür durursun

Ve insana dönüşürsün ruhun sarınca bedeni

Kan bağının ayrışımı başlar günü geldiğinde

İlk ağlama ve ilk feryat başlar hava dolduğunda

Tüm korkular siner bir bir, tüm acılar diner bir bir

İlk gördüğün melek yüzlü kadın sana güldüğünde

İşte o an başlar sevgi, işte o an başlar güven

Sevgi ile ağır, ağır, çıkılmalı bu merdiven

Soğuk, sıcak, kin ve nefret varsın dönsün etrafında

Seni kucaklayan koldur huzuru bulduğun yuvan

Gönül gözüyle gördüğün şekle katışmaktır sevmek

Zaman zaman akıl ile kansız çatışmaktır sevmek

Ayrılık ateştir yakar, hasret alev alev sarar

Görünmeyen yangınlarda yanıp tutuşmaktır sevmek

İbrahim COŞAR