Kapattım sensizliğin köşe başlarını nöbetteyim

Gözlerim yollarda seni beklemekteyim

Eğer ölürsem seni beklerken Kutsal nöbetim başında

Sevda şehidi deseler de

Gözlerim açık gidecek unutma

Pamuk ellerinle sen kapat gözlerimi korkma

Vasiyetimdir götürsünler naaşımı senin doğduğun topraklara

 

Sensiz yüreğimde kış oluyor hep mevsimler

Sana olan gücümle sevdamı anlattım

Sağır sultanlar anladı

Sadece sen mi anlamıyorsun beni

Ya da “susmak da en büyük cevaptır” diyerek

Yalnızca sen mi anlıyorsun

Onu da ben anlamıyorum

Anlamadan ölürsem, gözlerim açık gidecek

Pamuk ellerinle sen kapat gözlerimi korkma

Vasiyetimdir götürsünler senin doğduğun topraklara

 

Yüreğim pamuk şekeri gibiydi

Şimdi ayrılık rüzgarları esiyor yüreğimde

Özlemlerin beynimi uyuşturuyor

Hasretin yakıp kavuruyor

Cebimde biriktirdiğim kelimeler de yetmez oldu

Duygularımı anlatamıyorum

Derinden iç çekişlerimde idam ediyorum

Gözlerim açık ölürsem eğer sensiz

Pamuk ellerinle sen kapat gözlerimi korkma

Vasiyetimdir götürsünler senin doğduğun topraklara

 

İnanmıştım hazanda baharı yaşatacağına

Oysa zamansız sararan yapraklar gibi oldum

Ansızın düşüyorum gönül bahçene

Savurdun rüzgarlarda bir oraya bir buraya

İçimdeki fırtına kasırgaya dönüştü sensizlikte

Eğer seni son defa sarmadan ölürsem

Gözlerim açık gidecek bu alemden

Pamuk ellerinle sen kapat gözlerimi korkma

Vasiyetimdir götürsünler senin doğduğun topraklara

 

Bu, sana son şiirim son kez bakışım belki de

Dokunamasam da

gözlerimle son kez okşayacağım saçlarını, 

Gözyaşlarını son kez sileceğim dilimle

Son kez hissedeceğim tutamasam da ellerini

 Evet, gerçekten hissedeceğim hepsini hayal de olsa

Ne umutlar beslemiştim sana dair

Şimdi hepsi yok oldular birer birer

Yokluğun derinden yaralar kahreder

Son defa olsun tenin tenime değmeden ölürsem

Gözlerim açık gitmesin

Pamuk ellerinle sen kapat gözlerimi korkma

Vasiyetimdir götürsünler senin doğduğun topraklara

 

Mustafa KARAAHMETOĞLU

05.10.2014