Almadan Veren Gönüller Yaşıyor

Neler söylense…

Nizama muhtaç bir nefisle

Kelam edilip yargılar verilse

 Hukuk katledilse,

Hak ve hakikat ihmal edilse,

Bir hesap var, ah bilinse

Kırmadan, gönül diline

Yaban kalmadan nefesler

Aşk ve muhabbetle tüketilse

Bundan

Gayri geriye ne kalıyor…

İstesen ve dahi dilemesen de

Nefes müddetinde soluyor

Ve kuruyor

 Kin ve nefret kalbi yoruyor,

Sevgi ve şefkati hoyratça buduyor,

Nüve kalmıyor

 Gözler görse, dil söylese,

Hal sessizliğin kadrinde melalleşse

Yine de sevda olmuyor

Yüreğinim

Bıçkın hali gemsiz…

Ne kadar nefsin olsa,

Aklım hak ve hakikat için

Aranmadan varsa

 Müsrif bir can, kanaat ve sabrı

Konuşmak için anlatsa,

Lakin kalbinden çok uzaksa

 Hal için ağlamak bir başka,

Kan göz pınarlarımdan sızınca,

El açıp yakarmak farksa

Kimseye

Bir şey söyleyemem…

Yarım asrı geçkin bir ömrün

Hesabını elbette ki

Hakkıyla veremem

 Boynum büküldükçe,

Ruhun hicran damlaları

Kalbimle yüzleştikçe,

İçin yanıyor işte

 Sessiz köşeler,

Beklenti içinde olmayan nefes,

Almadan veren gönüller

Yaşıyor içimde

Secdeye

Kapanmak istiyor gönlüm…

Lakin şuur ve idrakim,

Kıt aklım ve hoyrat nefsim

Bihakkın geçit vermiyor

 Gözlerim bakıyor,

Dilim susuyor, iradem

Zafiyetler içinde

Kimden medet bekliyor

 Hani iradem vardı,

Adamlık azimet ile farkı

Fark ettiren zamandı,

Aşk kimlere kaldı

Mustafa Cilasun