Acele Sevmelerle...

Palazlanmış düşlerin,

O öngörülü kuşatılmışlıkların

Sahte üzünçleri;

Bir kelam yeri geldi mi

Kuru bir selam

Ve kağıttan yapılmış

İskambil bozması evlerin

Sessiz tanıkları köşelerde

İzbe ruhların derinlerinde…

Acele sevmelerle çıktı insanlar yola

Yollar uzun ve bitimsiz olsaydı keşke

Keşke dümdüz ve pür nakıl neşe

Ahengi uzantısız ve geniş hacimli

Yol yordam bilmez gönüllerin

Gönüllü elçileri.

Kara bulutlar yağmur yüklü

Çıkmış çoktan baştan

Ah gönül ah, efkar yüklü.

Hülyalar eklendi peşi sıra

Yoldan çıkmış şu kalpte

Saklıdır o derin yara.

Eşsizdi hikâyeler

Biri diğerine benzemeyen

Yüzü koyu yatıp uyuya kaldı

Özlem yüklü nice mizansen.

Azade sanrılardı baştan çıkaran

Gamzelerde yerleşin nice tebessüm.

Cümle kuş dönendi doldu kıyılarda

Kıyısında ruhun hiç doğmamışçasına

Saadet vaat etti kader

Hadi, dedi

Durma hadi üç beş damla daha akıt

Ve gönlünü, yükünü arıt.

Yolu kesişti kederle insanoğlunun

Bitimsiz sandığı o sıkılgan yetinin.

Beşinci mevsim beklemede

Adı ömür bir sonrası ölüm

Kanaat etmek senin neyine

Sakın atma suçu kadere.

Güldü insan ve diledi

Zabıtlara geçti her bir cümle ve hüküm

Son bir kez güldü ölüm meleği

Son kez gülen ve her daim nöbet tutan.