Erime Noktası

ERİME NOKTASI

 Labirentler ortasında…

Sabra bürünmüş Eyyubi hüznü ile
Ağlayan gözler ki ağladıkça gül oldu

Fuzuli bir mısranın terennümü bitmeden

Sahranın ortasından çıplak ayaklarıyla
Kâh Mecnun, kâh Leyla bir bir gelip kül oldu

Tutuşan kelimelere inat

Sıkışan hançeremdeki sesim eriyor

Sararan sayfaların arasında ararken kendimi…

Yahut kangrene dönüşen eskinin  masallarını dinlerken
Garip ruhuma dokunan esrik cinlerden

 Havf ve reca sarmalında…

Makas misali açılan ellerle

Bulut bulut göğe uzanan aminlerden

Sordum soruşturdum

İlmek ilmek günahlarla,vehim eriyor.

Akla  ziyan bir hayatın girdabında…

İntihara meyyal gülüşlerin köşe bucak kol gezdiği

Dalgınlıklar şehrinde, feryat gibi ah gibi

Şizofren bir bakış sonrası

Bir infial anında gözümü kırpmadan,taammüden
Aksimi aynada vurduğum silah gibi

Kaderin harıyla, kederin potasında

Elif, lam ,adımın ilk harfi mim eriyor

Muhammed Mehmet GÜL