Sanır Mısın ki

Bitimsiz betimlemelerin yanık bağrında

Tenezzül dahi etmeyen

Kılı kırk yardığım tezahürü yanılgı dolu

Sonsuzdu çığlığı seyri müphem imgelerin.

Ne varsa eşkâli belirsiz

Kör kuyuların kırık sarnıcı kadar döngüsü imkânsız

Adı devran adı insan

Sanır mısın ki her biri yoksundu aşktan.

Biteviye nöbetlerdi kalbi rehin alan

Var ya da yok ne fark eder

Hissiyatı yüreği derinden ve usul usul kavuran.

Tümlenmişti aşk

Belirteci özlem olsa da

Gururdu önde giden

Uğruna bedel ödemek kadar uzaktı

İçine düştüğü yanılgıdan.

Sunumu haysiyet kadar ağır başlı

Bitimi idi o tek söz yürekte saklı.

Yargılar nihayete erdi sonunda

Alabildiğine yakıcı o sancı.

Makamı belirsiz bir şarkı

Ne telaffuz ederse etsin binlerce kez tekerrür eden

O ahenksiz nakaratı.

İlk sayfada saklı olsa tüm o teferruat

Sonlandırmak bu hikâyeyi kime yaradı.

Dokunmaya kıyamazdım bir zamanlar

Görmek dahi ister mi gönül

Akabinde nice yalanın.

Doğar mı nefret aşkın ertesinde

Yoksa hiçlik midir tezahürü

Eşliğinde o büyük yanılsamanın.

Kıvrak nağmeler dolanır başımda

Bazen hüzün bazen yanık bir türkü

İçimi dağlasa da.

Olası geçmek kendinden

Mümkün mü dönmek yoldan

Bitmemiş iken baş koyduğum devran

Biraz çalkantılı biraz bulanık

Bilirim ki sönmeyecek o mel'un ışık.