Kar

Artık puslu yanıyor sokaktaki lâmbalar

Titreyen yaprakları kuş, kanat sanıyorum

Akşamlar gibi yorgun üstüme iniyor kar

Bereket yürüdüğüm yolları tanıyorum…

Kayıp düşmek korkusu benliğimi sarıyor

Ayaklarım üşüyor, gözlerim kararıyor

Boşta kalan ellerim girecek kol arıyor

"Hey gidi yıllar!" deyip gençliği anıyorum…

Böyle yokuş değildi düzdü eskiden yollar

Kayadan taştan değil sanki pamuktandı kar

Ya şimdiki karlarda ya da bende bir hâl var

Korkak adımlarıma bakıp utanıyorum…

Yürürken kapanıyor sandım arkamda izler

Attığım her adımda aralandı dehlizler

Dehlizler ki ruhumda bilseniz neler gizler

Bilseniz şimdi niçin karla ıslanıyorum…

Ayazın dokunsa da ihtiyar bedenime

İçimdeki yangından ateş düşer tenime

Belki götürür diye baharda yitenime

Bu kardan alevlerin içinde yanıyorum…

Ahmet KÖKEN