Zoruma Gider Ölmek

Gecemi sarıverdi sessizlik ardışığı

Ürpertir gurbetteki aşığı bu sükûnet

Pervaneye ölümdür mumun titrek ışığı

Sevdalıları yakar bakışlarda sühunet

Zoruma gider ölmek böylesine severken

Buzlanmış senelerin altından akar ömür.

Ne aşka geç kalındı, ne de vedaya erken

Çaresizlik içinde yolun sonu görünür

Vicdan azabı gibi içimi kavuran aşk

Sön ki; sabır taşımı çatlatma, ne olursun

Beni rüzgârlarıyla günaha savuran aşk

Yorgun kalbi hendekten atlatma, ne olursun

Yüreğime gömdüğüm aşktan can bulan canan

Sensiz güneş tutulur, sensiz yıldızlar kayar.

Coşari’dir gözdeki parıltıya aldanan

Sensin gönül ülkemde hüküm veren şehriyar

İbrahim COŞAR