Yeter ki Gel

Zemherinin ortasında kısılıp kalmış gözlerin

Ne yana baksan bir can daha düşüyor çöle

Her yer Sen, ne rüzgâr, ne yağmur gizliyor izlerin

Gecelerim kamersiz, kör cahil karanlık indi gönüle

Heyelan gibi, kökümü söktü topraktan, sözlerin

Sürükledi çılgın bir akarsu soğuk dipsiz göle

Nefesi yok, aklı yok, kalbi yok bizlerin

Var dedikçe yandım, yandıkça döndüm küle

Engin bir vadiden, yedi kat yere bakarken yüzlerin

Ruhum titreşti, terk etti beni, kapılıp tatlı bir yele

Attın beni ateşe, öldüm, her yeri yaktı közlerin

Ölmem artık bir daha, yeter ki kaybolmasın o hâle

Akıyor yaralarım, kan, irin değil, senin özlerin

Doldun içime, bildirdin kendini kalbe, göze, dile

Açıldı perdeler tuttum bir ucundan gizlerin