Sensin

Buz çağını yaşıyorum dondu içimde her şey

Elimi, yüzümü tokatlayan Sensin

Üşüyorum, karanlık kuytularda saklanırken

Ateşimi söndüren boran Sensin

Pusulam bozuk, kutup yıldızı vazgeçmiş parlamaktan

Dümen kilitli, kalakaldım insafına dalgaların

Kabardıkça kabarıyor an meselesi alabora

Varmak için öldüğüm liman Sensin

Yer gök sallantıda kavuştu kavuşacak

Bir önceki adım yıkıldı bir sonraki yıkılacak

Durma, koşma, her an ölüm, yer yok yaşayacak

Nefes alıp verebildiğim tek vatan Sensin

Kaldırım köşelerinde büzüldüm sessizim

Muhtacım bir yudum suya, bir kuru ekmeğe

Üstüm başım paramparça, sıçanlarla birim

Şu sefil gönlümdeki tek sultan Sensin

                                                                            Mehmet Şahan...