Bilmezdik ki

Sokaklar hoşnuttu çığlığımızdan

Gülümseyerek izlerdi büyükler oyunlarımızı

Şen şakrak türküler söylerdik hep bir ağızdan

Oynardık

Hep oynardık

Çelik çomak oynardık, top oynardık, saklambaç oynardık

Sanki sokaklarda biz, bunun için vardık

Söverdik de birbirimize

Kavga da ederdik bazen

Sonra barışır, Göksu'ya çimmeye giderdik

Küçücük bir göletti Göksu

Dibi görünmeyen denizimizdi bizim

Zararı var mıydı yok muydu bilmezdik ki…

Kış geldi mi dam boyu yağardı kar

Keyiften dört köşe olurduk

Evlerin çatısından atlayıp aşağıya

Beyaz tepelerin içinde kaybolurduk

Kızak kayardık sonra

Kardan adam yapardık kömürden gözlü, havuçtan burunlu

Bir de atkı sarardık boynuna üşümesin diye

Özenle iliklerdik düğmelerini

Buz keserdi ellerimiz ayaklarımız

Dumanlar yükselirdi başımızdan

Ne de çabuk geliverirdi akşam

"Hadi sofraya!" diye bağırırdı annelerimiz pencerelerden

Karnımız aç mıydı tok muydu bilmezdik ki…

Bayramlar ah o bayramlar!

El öpmeler şeker toplamalar…

 Naftalin kokan rengârenk giysilerimizle

Hoplayıp zıplamalar…

Cümle kapıları ardına kadar açık olurdu kerpiç evlerin

Hangi teyzenin elini öpsek

Baklava börek

Hangi ablaya merhaba desek

Kavrulmuş fıstık

Fasulyeyle fal bakan Müslime ebe

Kuşağının arasında çıkını

Ak sakallı, yanık sesli müezzin

Adını hatırlayamadığım kır saçlı şoför

İhtiyar dudaklardan dökülen dua:

"Çok yaşa, çok bayram gör."

En mühimi de ceplerimizde gün boyu biriken harçlık…

Bir sayardık:

-On, yirmi, otuz, kırk…

Döner bir daha sayardık:

-On, yirmi, otuz, kırk….

Kırk, az mıydı çok muydu bilmezdik ki…

Ahmet KÖKEN