Susmak

SUSMAK BAZEN EN GÜZEL CEVAPTAN ÂLÂDIR.

Bazen susarsak, konuşmaktan daha aydınlık yarınlar doğar…

Çoğu zaman konuşamadıklarımızı susarak anlatır, kelimeleri israf etmek istemeyiz. Söylenecek çok şey vardır oysa, boğazda düğümlenen… Ne kırmak isteriz, nede kırılmak. Aslında anlatmak; her şeyi baştan yaşamak kadar yorar insanı. O zaman susmak daha akıllıca gelir ve dokunmaz size. İşte susmak, insanın sakin kalıp sataşmaların kavgaya dönmesine izin vermemesini sağlamak ya da aksine, olay çıkartmayıp, basitleşmemek ve tepkisizce bir şeyi elde etmek, uğraşmak için kullanılabilir.

Anlatacak çok şey varken susmak, aslında hiç susmamaktır, sizin gücünüzdür. Sadece her şeyi kendinle konuşarak, kendi içinde çözmeye çalışmaktır. Kendi içine kendi kendine anlam katmaya çalışmaktır. Çünkü bir başkası senin içinde açılan yaraları, açan kendisi bile olsa onaramayacaktır; onaracak kadar halden anlamayacaktır. İçine anlatıp, içini dinleyen yaralı bir ruhun tek yaptığı da, kendini bir şeyler konusunda ikna etmeye çalışarak acıların sıcak yakıcılığını azaltmaktır. İçerilerde anlatılan onca dert, onca hikâye, hiçbir dilde eşi benzeri olmayan kelimelerle süslenmiş, o kelimelerle anlamlıdır. Anlatılınca hiçbirinin ruhun derinliklerindeki değeri ve anlamı kalmayacaktır. İşte duygular, ne kadar derinse, susmanın da o kadar derin onarımlarda sürdürüldüğünü bilerek, susana susma hakkı verilmeli, saygı duyulmalıdır.

İstediğin kadar bağır, çağır, susan birini asla yenemezsin…

Susmak en büyük tepkidir.

ASALET, SAYGI VE GÜÇTÜR…